Mind over matter...

Het was tijd voor een nieuw autootje. De garageman was er duidelijk in, het was allemaal nog wel te repareren, maar voor hoe lang, en voor dat geld kocht je toch al snel een knappere auto. Nu wilde het toeval dat hij in korte tijd een leuke tweedehands auto in de aanbieding kreeg.

Maar ja, om nu op een verjaardag te zeggen dat je in een Space Star rondrijdt, is gewoon niet zo sexy. En in mijn prettige baan kom ik regelmatig bij scholen op bezoek, dan wil je toch een beetje knap verschijnen. In een laguna of een A4 of zo.

Maar dan! Dan ga je eens rondkijken op internet en je vraagt hier en daar eens wat anderen voor ervaring hebben, en dan blijkt een autootje dat er leuk uitziet en ook niet zo duur is, toch aardig wat mankementen te vertonen, of dat van plan is te gaan doen. Want je kunt je afvragen waarom mensen hun auto van de eerste hand doen.

Het is een rode Dus ging ik eens tellen wat mijn ouwe trouwe allemaal aan kosten heeft opgeleverd. Buckle up:
- Kromme remschijven
- Verroeste zekeringkast
- Verstopte remleiding
- Vastgelopen slot
- Versleten remschijven
- versleten remschoenen
- Weggeroeste dorpel
En dan zouden er op korte termijn nieuwe banden, een nieuwe uitlaat en een nieuwe distributieriem bij komen. Dat levert al met al een aardige som op. En dat zag ik komende jaren niet zitten.

Dus. Taadaah! De nieuwe mobile. Een keurige hoogzitter voor Opa die in het weekend nog eens met de kleinkinderen weggaat, en af en toe met vrouw en haar koffers naar het buitenland gaat. En daar rijd ik dan in. Maar dan wel met alles erop en erin, keurig onderhouden door een betrouwbare garageman en met flinke zekerheid dat je iemand nog eens een rit kunt aanbieden waarbij je degene daadwerkelijk thuis kunt brengen. Alleen een fiets achterin meenemen zal iets lastiger worden. Maar dat zal zijn tijd wel duren.


Published on June 9th, 2012 @ 15:22:00 . Posted in Personal.

And in this corner... Ego vs. Altruïsme

Het is wel moeilijk.

Het is soms best moeilijk om je in te leven in de gedachten van de ander. Je moet er al moeite voor doen om mee te beginnen. Er zijn maar weinig mensen die ik ken die zich van nature inleven, en zij hebben mijn bewondering. En daarbij wordt die moeite niet altijd beloond zoals je zou denken.

Als leerkracht heb ik veel gesprekken gevoerd, en daar zaten leerzame momenten tussen waarbij beide partijen aan hun kantje van de tafel hun uiterste best deden om hun standpunt te verdedigen. Dat standpunt was na één keer wel duidelijk dus verder werd het een potje verbaal touwtrekken met als inzet wie er uiteindelijk aan het kortste eind zou trekken. Op zeker moment kwam bij mij de gedachte op dat op deze manier geen van beiden er iets wijzer van werd, en dus het kind niet slimmer.
Daarop heb ik een filosofie voor mijzelf bedacht, noem het een vuistregel. In dergelijke gesprekken ging ik er vanuit dat de andere kant wel degelijk redenen had om er eigen gedachten op na te houden, en dat die dus juist waren. Al was het maar voor de têguhpaghtei. "De ander heeft altijd gelijk." Heb ik mij sindsdien altijd voorgenomen in zulke gesprekken. En ja, als je dichter tot elkaar komt, versta je elkaar beter, die moraal was al duidelijk.

Inleven is nog iets anders dan "voor een ander denken". Voor diegenen die de ervaring hebben, of zullen krijgen, dat ik principieel en moeilijk kan zijn in discussies; meestal is de kern van mijn irritatie daarop terug te voeren. Waarom dan mijn goede voornemen om moeite te steken in het meer denken aan de ander? Ach, het willen worden wat je niet bent is zo'n menselijke eigenschap dat zelfs artificiële levensvormen ermee worden uitgerust.
En niet iedereen deelt zijn gedachten graag. Ja, 'ik heb vandaag heerlijk cupcakes gebreid' staat fier op elk sociaal medium, maar wanneer je 'Ik zou mijn collega het liefst op zijn bek slaan' post, dan gaan anderen daar toch wel dingen over denken. En als je een gedachte uitspreekt die de ander juist niet had, werk je jezelf soms in problemen die je niet met anderen wilt delen. Het is wel moeilijk.

"Je kunt ook nee zeggen." Is een regelmatig gehoord advies. Tja, het is een vorm van egoïsme waarbij je duidelijk bent en anderen ook eens de kans geeft zelf uit te vinden wat ze eigenlijk wel wisten, maar mijn ervaringen hierin zijn dat de mensen tegen wie ik nee zeg vervolgens ook geen contact meer opnemen. Dat was nu ook weer niet de bedoeling.
En dan hebben we ook nog het denken-aan-de-ander-die-niet-aan-de-ander-denkt. Een zinloze vorm van denken aan de ander en de redenen waarom zij midden op het fietspad afstappen, hun asbak op straat legen of in de supermarkt recht voor je neus ook even in de koeler gaan kijken. Je schiet er niks mee op en zij denken er toch niet aan. Dan heb ik liever de egoïst die de ander tenminste nog ziet.

Dus een nieuwe filosofie. Een uitbreiding op de eerdere stelling. De moeite nemen om te bedenken dat de ander vast een goede reden heeft om te doen wat deze doet, en daar vooral positief op te reageren. Vrienden reageerden heel vriendelijk door te zeggen dat ik niet hoefde te veranderen en vooral mijzelf moest blijven. Dat deed mij erg goed. Dat zij dit zeiden omdat zij zich dan ook niet hoefden inhouden laten we maar even buiten beschouwing.
Ik zie het als een nieuwe vorm van egoïsme. Wie slaat kan een klap terug verwachten. Dit kunnen we dus ook omkeren. Als je positief over anderen denkt, geeft dat je weer positieve gedachten, en daar word je toch blij van?!

Niemand dacht dat het makkelijk zou worden.


Published on January 2nd, 2012 @ 23:51:00 . Posted in Wonder, Personal.

"Alles kan kapot."

Tijdens een les begin deze week schreven studenten op het bord: "Alles kan kapot." Mijn angst dat ze massaal in opstand zouden komen en vakkundig mijn digibord zouden slopen, werd snel weggenomen door te verwijzen naar andere teksten op het bord over verliefdheid.

Wonderlijk genoeg heb ik dezelfde uitspraak deze week nog een paar keer gehoord. En daar ik steeds minder in toeval ga geloven, moest ik er even over nadenken.

Het uitspreken van de abolute stelling is gelijk een wens. Dat lijkt mij een tegenstelling. Ergens speelt het besef dat datgene wat eeuwig en betrouwbaar is, kapot kan. En daarmee is het geloof in een onvoorwaardelijk bondgenootschap al niet reëel. En daarna? Wil je iets hebben dat je kapot gemaakt hebt? En vind je jezelf dat dan nog waard?

Even verder filosoferend trok ik de conclusie dat het helaas zo vaak gebeurt, dat we daarmee onze dromen kapot maken, dromen van dat wat we niet hebben. Misschien moeten we maar blij zijn met wat we al hebben, of niet krijgen.

Toevallig genoeg speelt aaitjoens op dit moment het prachtige Cannonball van Damien Rice, om het in perspectief te zetten.


Published on October 1st, 2011 @ 20:49:00 . Posted in Wonder, Personal. Tags: alles, kapot, krijgen, liefde, studenten.

Waar gaan we heen?

KGGggggGGK.

Zo, eens even kijken waar we nu naar toe gaan...

kgggk, kggggggk.

Oh nee he.

"Humhuhumong."

Ja dus.

"Dhehuhuh ... Kunt u het vindeh..?"

"Jahoor. Dank u wel."

"Want anders zegt u het maar, hoor."

"Ja. Dank. Het gaat wel."

Niet dichterbij komen. Nee, NIET dichterbij ko... sjit.

"Waar moet u heen? Want wij fietsen hier heel vaak, dusse..."

"Hm. Ik kom net uit Ulvenhout, dus ik kijk of ik rechtdoor moet."

"Ja, want je kunt hier naar links! Dan kom je daar uit."

"Nou, ik denk dat ik het al weet, hoorrr."

"Ja, en als je die kant op gaat, kom je in Ulvenhout."

...

DAAR KOM IK NET VANDAAN !!

"Alssu het weten wilt zegt u het maar, wij komen hier heel vaak."

"Ik denk dat ik rechtdoor ga. Prettige dag verder!"

"Ja, dank u wel."

Hop, sjw sjw sjw.


Published on August 24th, 2011 @ 10:36:00 . Posted in Fun, Personal.

Vreemde gewaarwording

Hersens zitten maar op een vreemde manier in elkaar. Zoals ik over de schattige kindjes op de basisschool wel eens zeg; ze kunnen de tekst van Bruno Mars tot de laatste punt meezingen, maar waar Den Oever ligt, weten ze niet, terwijl we ze dat toch geleerd hebben. Wonderlijk wat je zoal onthoudt. Dit viel mij gisteren ook weer op bij het bekijken van een redelijk vermakelijke TV-film.

De eerste keer dat ik het opmerkte, was bij de aftiteling van Independance Day, vlak voor de millenium-wisseling. Daar rolde opeens de naam Brent Spiner voorbij. "Ho, stop! Spoel die film terug," riep ik, maar daar ging de operateur toch echt niet aan beginnen. Dus nog maar een keer naar die film, en jahoor. Daar verscheen lt.cmd. Data in een totaal andere verschijning, en een mooi toonbeeld dat zijn dagen als Shakespeare acteur hebben geholpen overtuigend een karakter neer te zetten.

Enige tijd geleden zapte ik langs het clown-vrije Comedy Central, waar net de topserie Chuck begon. De combinatie van een electronica-geek, CIA-spionage en een zeker-niet-onaantrekkelijke Pools-Aussie blondine maken het een serie die prettig te bekijken is. Bij de begintitels verscheen als regisseur Robert Picardo. Daar ging een belletje rinkelen. Waar heb ik die naam eerder gelezen? Maar ja, het is de dokter uit Voyager. Nu kan het aan mij liggen, maar dan ga je toch kijken of je karakteristieken van zijn spel in dat van Chuck en de zijnen kunt ontdekken.

Gisteravond bleef ik hangen in The Librarian. De eerste reden was dat het lettertype van de titels mij echt amateuristisch overkwam. Een beetje zoals de vliegende dino's in de televisie-series begin jaren 90. (Het is zeker vakantie, dat je je daar druk over kunt maken.) Tot in die titels als regisseur Jonathan Frakes voorbijkwam. Ho. Stop. Die naam ken ik toch ook ergens van? Jazeker, dat is Nr. One uit The Next generation. Hmmm, toch maar blijven kijken of het wat was. En jawel, zowel het verhaal als de vertolking ervan bleken best aardig om naar te kijken. Tijdens de reclameblokken even heen-en-weer gekeken, maar het was beter dan de andere meuk op de buis. Ja, inderdaad. Zelfs beter dan Titanic, waar die babyface van een Leonerdo diCaprio je steeds doet vermoeden dat de rest van de cast van Growing Pains ook op die boeg komt staan.

Wat hebben we hieraan? Ik schrok van mijn eigen besef dat het wel allemaal namen uit Star Trek zijn. Prima series, daar niet van, maar als je de namen van de spelers herkent ga je je toch afvragen of er iets mis is met je hersens. Ik heb mezelf toch nooit eerder gezien als Trekkie die in compleet kostuum op een bijeenkomst verschijnt.

Gelukkig kon ik het voor mijzelf netjes verklaren. In de tijd dat deze acteurs in de serie speelden, hebben zij ook afleveringen geregisseerd. Daardoor viel het op dat zij minder tot niet in de aflevering meespeelden. Dat zie je ook wel in andere goede series zoals Law & Order. Daar blijkt een vast karakter op vakantie te zijn in het verhaal, terwijl de persoon erachter simpelweg de aflevering regisseert. En daar kunnen we een mooie moraal uit halen. Acteurs op de voorgrond blijven langer in de herinnering dan de andere mensen die zorgen voor het entertainment, terwijl het voor die mensen juist een grotere voldoening geeft in de productie te werken dan in het voetlicht.


Published on July 28th, 2011 @ 12:00:00 . Posted in Fun, Personal.

De hypotheek wordt duur betaald.

Keuzes. Gemaakt om te bepalen waar het naar toe gaat. En wat het is blijft afhankelijk van die keuzes. Soms vrij, soms gedwongen. Soms omdat het waarschijnlijk zo moet zijn - er zijn mensen die dat het lot noemen -, en soms omdat het de meest waarschijnlijke keuze is.
In de basis voor een lang, gelukkig leven is een aantal dingen noodzakelijk. En als we liefde en voedsel even buiten beschouwing laten, is een dak boven je hoofd toch iets dat je nodig hebt. En dat is zakelijk gezien een prijzige behoefte. Die prijs staat allang niet meer in verhouding tot wat de stenen en de mortel gekost hebben, maar wat mensen in 'slappe pakken' met elkaar hebben afgesproken (vraag maar aan Erik wat dat zijn). En we hebben met zijn allen geaccepteerd dat die prijs te betalen is voor een noodzakelijke keuze.
Mijn in- en uitkomsten worden al jaren door mijn computer weergegeven met een mooi lijntje, op aanraden van mijn vader, zelf handig met computers (en hypotheken, maar dat is een ander verhaal). In de laatste jaren waren er momenten dat het lijntje aardig onder nul dreigde te raken. En mijn eerste gedachte was dan niet of ik nog wel een bloemetje voor moeders kon kopen, of dat ik weer de kiloprijzen zou gaan vergelijken in de winkel, maar of ik de hypotheek van mijn huis nog wel kon betalen. Ook waren er momenten dat ik eraan dacht alles te verkopen en goud te gaan zoeken in Brazilië. Voor mij nog steeds een romantisch ideaal. Toch niet gedaan vanwege de onzekerheid of je nog wel je hypotheek zou kunnen betalen als je terug zou komen.
Te vaak worden keuzes gemaakt op basis van verstand, of noodzaak, het niet weten of je de situatie waar je mee vertrouwd bent kunt loslaten en kwijtraakt, of dat het lot je leidt naar een mooiere. Daardoor kies je ervoor vast te houden aan wat je hebt in plaats van te kijken of dat wat voor je staat misschien wel mooier is dan goud. En dat is een prijs die een stuk duurder is dan je eigenwoningschuldrente. Nu zou ik hier moeten stoppen met typen, en het lot in eigen handen moeten nemen, maar waarschijnlijk kies ik ervoor vast te houden aan mijn met hypotheek belast onderdak. Een vrije keus, dat dan weer wel.


Published on June 19th, 2011 @ 22:55:35 . Posted in Personal. Tags: gedwongen, hypotheek, keuze, romantiek, vrij.

1 2 ...3 ... 5 ...7 ...8 9 10