Waar gaan we heen?

KGGggggGGK.

Zo, eens even kijken waar we nu naar toe gaan...

kgggk, kggggggk.

Oh nee he.

"Humhuhumong."

Ja dus.

"Dhehuhuh ... Kunt u het vindeh..?"

"Jahoor. Dank u wel."

"Want anders zegt u het maar, hoor."

"Ja. Dank. Het gaat wel."

Niet dichterbij komen. Nee, NIET dichterbij ko... sjit.

"Waar moet u heen? Want wij fietsen hier heel vaak, dusse..."

"Hm. Ik kom net uit Ulvenhout, dus ik kijk of ik rechtdoor moet."

"Ja, want je kunt hier naar links! Dan kom je daar uit."

"Nou, ik denk dat ik het al weet, hoorrr."

"Ja, en als je die kant op gaat, kom je in Ulvenhout."

...

DAAR KOM IK NET VANDAAN !!

"Alssu het weten wilt zegt u het maar, wij komen hier heel vaak."

"Ik denk dat ik rechtdoor ga. Prettige dag verder!"

"Ja, dank u wel."

Hop, sjw sjw sjw.


Published on August 24th, 2011 @ 10:36:00 . Posted in Fun, Personal.
 Permalink

Vreemde gewaarwording

Hersens zitten maar op een vreemde manier in elkaar. Zoals ik over de schattige kindjes op de basisschool wel eens zeg; ze kunnen de tekst van Bruno Mars tot de laatste punt meezingen, maar waar Den Oever ligt, weten ze niet, terwijl we ze dat toch geleerd hebben. Wonderlijk wat je zoal onthoudt. Dit viel mij gisteren ook weer op bij het bekijken van een redelijk vermakelijke TV-film.

De eerste keer dat ik het opmerkte, was bij de aftiteling van Independance Day, vlak voor de millenium-wisseling. Daar rolde opeens de naam Brent Spiner voorbij. "Ho, stop! Spoel die film terug," riep ik, maar daar ging de operateur toch echt niet aan beginnen. Dus nog maar een keer naar die film, en jahoor. Daar verscheen lt.cmd. Data in een totaal andere verschijning, en een mooi toonbeeld dat zijn dagen als Shakespeare acteur hebben geholpen overtuigend een karakter neer te zetten.

Enige tijd geleden zapte ik langs het clown-vrije Comedy Central, waar net de topserie Chuck begon. De combinatie van een electronica-geek, CIA-spionage en een zeker-niet-onaantrekkelijke Pools-Aussie blondine maken het een serie die prettig te bekijken is. Bij de begintitels verscheen als regisseur Robert Picardo. Daar ging een belletje rinkelen. Waar heb ik die naam eerder gelezen? Maar ja, het is de dokter uit Voyager. Nu kan het aan mij liggen, maar dan ga je toch kijken of je karakteristieken van zijn spel in dat van Chuck en de zijnen kunt ontdekken.

Gisteravond bleef ik hangen in The Librarian. De eerste reden was dat het lettertype van de titels mij echt amateuristisch overkwam. Een beetje zoals de vliegende dino's in de televisie-series begin jaren 90. (Het is zeker vakantie, dat je je daar druk over kunt maken.) Tot in die titels als regisseur Jonathan Frakes voorbijkwam. Ho. Stop. Die naam ken ik toch ook ergens van? Jazeker, dat is Nr. One uit The Next generation. Hmmm, toch maar blijven kijken of het wat was. En jawel, zowel het verhaal als de vertolking ervan bleken best aardig om naar te kijken. Tijdens de reclameblokken even heen-en-weer gekeken, maar het was beter dan de andere meuk op de buis. Ja, inderdaad. Zelfs beter dan Titanic, waar die babyface van een Leonerdo diCaprio je steeds doet vermoeden dat de rest van de cast van Growing Pains ook op die boeg komt staan.

Wat hebben we hieraan? Ik schrok van mijn eigen besef dat het wel allemaal namen uit Star Trek zijn. Prima series, daar niet van, maar als je de namen van de spelers herkent ga je je toch afvragen of er iets mis is met je hersens. Ik heb mezelf toch nooit eerder gezien als Trekkie die in compleet kostuum op een bijeenkomst verschijnt.

Gelukkig kon ik het voor mijzelf netjes verklaren. In de tijd dat deze acteurs in de serie speelden, hebben zij ook afleveringen geregisseerd. Daardoor viel het op dat zij minder tot niet in de aflevering meespeelden. Dat zie je ook wel in andere goede series zoals Law & Order. Daar blijkt een vast karakter op vakantie te zijn in het verhaal, terwijl de persoon erachter simpelweg de aflevering regisseert. En daar kunnen we een mooie moraal uit halen. Acteurs op de voorgrond blijven langer in de herinnering dan de andere mensen die zorgen voor het entertainment, terwijl het voor die mensen juist een grotere voldoening geeft in de productie te werken dan in het voetlicht.


Published on July 28th, 2011 @ 12:00:00 . Posted in Fun, Personal.

De hypotheek wordt duur betaald.

Keuzes. Gemaakt om te bepalen waar het naar toe gaat. En wat het is blijft afhankelijk van die keuzes. Soms vrij, soms gedwongen. Soms omdat het waarschijnlijk zo moet zijn - er zijn mensen die dat het lot noemen -, en soms omdat het de meest waarschijnlijke keuze is.
In de basis voor een lang, gelukkig leven is een aantal dingen noodzakelijk. En als we liefde en voedsel even buiten beschouwing laten, is een dak boven je hoofd toch iets dat je nodig hebt. En dat is zakelijk gezien een prijzige behoefte. Die prijs staat allang niet meer in verhouding tot wat de stenen en de mortel gekost hebben, maar wat mensen in 'slappe pakken' met elkaar hebben afgesproken (vraag maar aan Erik wat dat zijn). En we hebben met zijn allen geaccepteerd dat die prijs te betalen is voor een noodzakelijke keuze.
Mijn in- en uitkomsten worden al jaren door mijn computer weergegeven met een mooi lijntje, op aanraden van mijn vader, zelf handig met computers (en hypotheken, maar dat is een ander verhaal). In de laatste jaren waren er momenten dat het lijntje aardig onder nul dreigde te raken. En mijn eerste gedachte was dan niet of ik nog wel een bloemetje voor moeders kon kopen, of dat ik weer de kiloprijzen zou gaan vergelijken in de winkel, maar of ik de hypotheek van mijn huis nog wel kon betalen. Ook waren er momenten dat ik eraan dacht alles te verkopen en goud te gaan zoeken in Brazilië. Voor mij nog steeds een romantisch ideaal. Toch niet gedaan vanwege de onzekerheid of je nog wel je hypotheek zou kunnen betalen als je terug zou komen.
Te vaak worden keuzes gemaakt op basis van verstand, of noodzaak, het niet weten of je de situatie waar je mee vertrouwd bent kunt loslaten en kwijtraakt, of dat het lot je leidt naar een mooiere. Daardoor kies je ervoor vast te houden aan wat je hebt in plaats van te kijken of dat wat voor je staat misschien wel mooier is dan goud. En dat is een prijs die een stuk duurder is dan je eigenwoningschuldrente. Nu zou ik hier moeten stoppen met typen, en het lot in eigen handen moeten nemen, maar waarschijnlijk kies ik ervoor vast te houden aan mijn met hypotheek belast onderdak. Een vrije keus, dat dan weer wel.


Published on June 19th, 2011 @ 22:55:35 . Posted in Personal. Tags: gedwongen, hypotheek, keuze, romantiek, vrij.

First things first.

Wonderlijk hoe wasmiddel- en luierfabrikanten in hun reclame zo makkelijk over hun schroom stappen. Zonder blikken of blozen vertellen zij ons dat hun nieuwe product vele malen beter is dan het oude. Wat dus betekent dat het fantastische materiaal daarvóór toch verbeterd kon worden.

Het kost mij meer moeite om een oud principe om te zetten in een nieuwe kijk. Wat dan wel een beetje gaat met een blije blik als de vrouw die haar nog wittere laken uit de machine haalt. Jezelf vernieuwen geeft voldoening, dat dan weer wel.

Netwerken. Bah. Een beetje handjeklap achter de schermen en met een schoenlepel en een kruiwagen zit je op een fijn nieuw plekje. Dat was lang mijn visie op de term. En ik denk dat het nog steeds zo werkt. Als het over kennissen gaat. Wie kent wie en ons kent ons. En als ons wie niet kent, komt wie niet bij ons terecht.
Dat kan ook anders, er is ook nog een netwerk van kennis. Waar je niet aan gedacht had, kan een ander je vertellen. De ervaring die je deelt brengt je nieuwe kennis, die je zelf niet had geleerd. Dat is fijn, waardevol.

Het afgelopen jaar heb ik deze waarde leren waarderen. Via de kennis in mijn netwerk ben ik op een plek gekomen waar ik zelf nooit aan gedacht had, en via de inspiratie van mensen met kennis van zaken op die plek heb ik andere principes weer van een verse blik kunnen voorzien. En dan wordt het een stuk duidelijker welke dingen belangrijk zijn, en hoeveel belang je daaraan hecht.

Wordt vervolgd...


Published on January 19th, 2011 @ 22:33:17 . Posted in Personal. Tags: kennis, netwerk, waarde.

There's something 'bout today.

Awaken by the light of a new day, where the memory of yesterday is nothing more than the story in your mind, got up and found the same but in a slightly different way.
As eyes slowly open, the world reveals itself in a slight haze, which might be the left-over of a late-night impression, and the screen doesn't impress until that one moment where the rhythmic pressing of my thumb stops, and my senses tell my to keep watching and listening to the perfect blend of images, words and emotions.
Maybe it's a new light, maybe it's the recollection of an old dream, but somehow the world seems a bit different today. Even the machine plays the tunes in a likeable order, and there's the notion where this moment should be frozen in time forever.
Be it a sign, a cosmic collision of events or a brief moment where a man let's down his guard, it feeds tomorrow's memories with the stories to mind about.


Published on September 5th, 2010 @ 14:26:11 . Posted in Personal. Tags: sense, story, time, today.

I love the smell of napalm in the morning.

Het schijnt dat geuren het best in je geheugen bewaard blijven.
Een lijstje van wat zoal een mijn neus voorbijgaat:

Het trapgat van het huis van Opa en Oma; waarvan later blijkt dat het gewoon een heel stoffig huis was.

Die kleine bloempjes in het park; en als je ze aanraakte, plopten ze open en schoten er allerlei draadjes uit.

Talkpoeder voor zachte babybilletjes; waar je achter kwam als je heel hard kneep in de rare metalen bus met gaatjes in het deksel (nog sorry voor de badkamer, mam).

De tabakswinkel op de hoek; waar het mengsel van Cubaanse tabak en boerderijdrop het verafschuwen van roken en snoepen even deed vergeten.

Het opslaghok naast het podium op de middelbare school; dat werd gebruikt als omkleedruimte; en dus eigenlijk een stinkend zweethok was.

Het uitrijden van mest over het land; Niet te harden, maar het brengt me steeds terug naar de 12 km. die wij uit de polder zeven jaar lang heen en terug aflegden.

De geur van dat ene meisje; wat veel later 'eau d'issey' bleek te zijn, waar ik achter kwam door heftig snuivend erg dichtbij vrouwen met dat luchtje op te gaan staan.


Published on August 4th, 2010 @ 14:24:31 . Posted in Personal. Tags: geur, herinnering, vroeger.

1 2 ...3 ... 5 ...7 ...8 9

©2018 by Arjan Heek • ContactHelp
Blog theme design by Andrew Hreschak